Bijzondere koeientaal

Marieke Lucas Rijneveld schrijft prachtig, en even gemakkelijk over koeien als over de dood. Wat een metaforen, wat een zinnen. Het verhaal is beklemmend, in de oud-hollandsche traditie van ‘t Hart en Siebelink. Inderdaad, een daverend debuut.


Beter leven

Het leven is gewoon leuker met Etgar Keret naast je bed.


Hailed as one of the start-up bibles, this classic on how to build a business does indeed hold great lessons. Horowitz manages to avoid most of the worn-off cliches on the need for excellent leadership and relentless focus, and instead shows the more brutal side of building out an idea. This is due to his own experience as entrepreneur. He has lived the life himself: from failure to multi-million dollar success.
He talks about there being no rules, that having character really makes the difference, and that a leader has to lead even when he doesn’t know where’s going. The chapter on how to stay great is one of the best.
And next to being streetwise, Ben Horowitz is a funny guy. At least in his writing.


Schrijven doe je zo

Jan Brokken schrijft prachtige boeken, zoals Baltische Zielen. Hij blijkt ook zeer bedreven in de het uitleggen van de kunst van het schrijven.
Na lezing, krijg je geheid zin om een start te maken met je literaire oeuvre. Dat succesvol romans en verhalen schrijven slechts weinig gegeven is weten we, maar met deze handleiding naast het toetsenbord is de kans groter dan nul.


too much silence

Don de Lillo – according to many “one of the greatest” – has published a new book. To raving reviews. Not sure I understand all the praise. I like the way he leaves dialogues unfinished, he’s clearly comfortable with uncomfortable situations and has a great eye for detail. But that doesn’t make this a great novel. More a peek into the lives of ordinary people waiting for something to happen. This ‘something’ never gets scary though. Reality still is more chilling.

Leaders do matter

Not only has Tim Bouverie written a real page-turner, this beautiful book is also a great reminder of the importance of moral courage and thorough intellectual analysis.
Many other narratives of the European pre-war years portray Chamberlain as a fool, as Hitler’s puppet. Bouverie is more nuanced: the prime minister was a good man with the best intentions. Chamberlain’s judgment is first and foremost heavily influenced by his desire to avoid war. We now know that his appeasement policy, the fatal delusion that Nazi Germany could be contained by buying it off with concessions, was the most momentous British mistake of the 20th century.

In Chamberlain’s defense, there were some mitigating circumstances; e.g. Britain wasn’t capable of fighting a war (until ’38/’39 the RAF had only a couple of fighters) and Europe had just come out of one. But Hitler’s behavior was quite alarming, to say the least. Nevertheless, Chamberlain stood his ground. Wishful thinking was his compass. Kristallnacht, the “Rape of Austria” and the occupancy of Czechoslovakia didn’t convince him otherwise.
Leaders do make a difference. And Chamberlain was the wrong man, at the wrong place, at the wrong time.

What an incredible book. Hands-down the best history book I’ve read in a while.


Mental fitness

Tougher, calmer and more resilient: clearly the way forward for me. William Irvine is an engaging writer on stoicism. Little by little I’m uncovering my inner stoic. Can’t think of a better way to become a ‘good’ person. This book is great.


Rutte: de Polder-Biden

Ik las de Rutte-biografie van Petra de Koning tegelijkertijd met die van Joe Biden. De overeenkomsten tussen de toekomstige Amerikaanse president en Mark Rutte zijn opvallend. Beiden zeggen niet veel met visie te hebben, beiden voelen goed het maatschappelijke sentiment aan (en handelen ernaar, gelijk een windvaan) en beiden ambieerden vanaf hun jonge jaren het hoogste politieke ambt. Familie is belangrijk. En eenmaal aan de top, zijn ze succesvol.
Het zijn mannen van deze tijd.

Helaas voor de lezer betekent dit ook dat de verhaallijnen in zekere zin lineair zijn, zeker die van onze premier. Waar Biden zo nu en dan in emotionele rollercoasters terecht komt, is het leven van Rutte overzichtelijk en vol met vaste rituelen. Het meest opmerkelijke is dat de premier die zo’n grote controlebehoefte zou hebben, tegelijkertijd de meest flexibele politicus in jaren is.
We moeten dan ook niet vreemd opkijken als Ruttes politieke leven net zo lang zal blijken te zijn als dat van Joe Biden.


Joe Biden, the right man after all?

Evan Osnos’ timing is perfect. His biography of Joe Biden was published when his protagonist was declared President-elect.
Most of us know, by now, his all American story. Joe Biden’s life is one of great highs and incredible lows: from contemplating suicide after losing his wife and daughter at early age to traveling the world as a powerful man. A seasoned political warrior. A man with little vision, but with incredible stamina. A weather vane, with a great sense for where society is headed to.

Now that he’s finally achieved his White House dream, he will be facing a whole new set of battles. Dealing with the alternative fantasy world of Donald Trump and his acolytes, while fighting the left wing (“Biden is just a tool to kick Donald Trump out of the White House”) of his own party. A tall order. Near impossible.

The again: experience, a feel for compromise and grit may just be what’s needed. Maybe he’s the right man at the right time after all.


Een geanimeerd gesprek met Vincent Everts over mijn tijd als algemeen manager van De Publieke Zaak (2008-2013). We praten over @TheFactClub, en maatschappelijke innovatie. Leuk!

John Fante – Ask The Dust ****

Sometimes, you just need to follow the advice of experts. Ask the Dust figures on many list of “most underrated books ever”. It is used in writing classes to teach the importance of having your own style and rhythm. It was the book that made Charles Bukowski finally understand what literature was meant to be. He later stated that Fante was ‘his God’.

It is indeed a powerful read, that deserves more fans. I especially loved Fante’s ability to make me part of the misery and despair of the two protagonists, who, in their struggle to keep up their hopes for a better future, destroy every chance to ever attain it.


How I Learned to Understand the World: A Memoir: Rosling, Hans:  9781250266897: Books

Hans Rosling’s book Factfulness did a fantastic job demonstrating how little we know about the world and how ignorant our models and assumptions are. His biography, published posthumously, takes us on a tour around the world, following Rosling’s career as doctor and researcher.
It is a great story of a man guided by curiosity and the will to change the world for the better. A truly unique man.


As long time CEO of Walt Disney, Bob Iger has some lessons and insights to share with us. It’s wonderful to get a peek into the famous entertainment company, but as a creative leadership guide book it is somewhat disappointing. Iger is a business man, proud of his deals and his great success, which he doesn’t mind stressing. Unfortunately, this clouds the more humble leaderships, more interesting, lessons, that, doubtlessly, could’ve been told as well. Bill Gates, Brené Brown and Steven Spielberg seem to think otherwise – maybe it takes an American to fully appreciate Iger’s approach.

Creativity Inc describes a similar world (Pixar), but does a far better job in explaining how creativity works and what’s needed to stay atop of the entertainment heap.


Pieter Waterdrinker – Poubelle ****


Pieter Waterdrinker heeft zo langzamerhand een stevig oeuvre bij elkaar geschreven, dat steeds beter zijn weg naar het grote publiek weet te vinden – mede door de mooie recensies. Op mijn vraag met welk boek ik zou moeten beginnen, antwoordde Waterdrinker (via twitter) dat Poubelle een goede introductie zou zijn.

Hij had gelijk. Het boek stelde niet teleur: grote thema’s, veel dramatiek, helden en anti-helden, politiek, seks, actualiteit. Het zit er allemaal in, met een scherpe kritiek op de moderne maatschappij.
Dat de auteur in zijn lyriek af en toe uit de bocht schiet, zien we graag door de vingers. Hij doet het immers met veel zwier.


Again, a great, counter-intuitive, book by Bruno Macaes, who’s gaining real traction as one of today’s most interesting thinkers – and prolific twiterazzi. After China and Europe he now turns to the US.

His thesis on the United States is not as multi-layered as his last two books on Eurasia and the Belt and Road, but carries nevertheless a great insight: the US is living in a fantasy world, of its own making. The laws of reality don’t apply to America anymore – it is carving out a parallel universe for itself.

The walls between Hollywood and politics, between the fake world and reality, have crumbled. Life is one big show. As Trump would say: “My election night was one of the greatest nights in the history of television!”.

We, rational Europeans will never really understand this mindset, this willingness to deny gravity. The concept of the West will change, with a post-truth America no longer the harbinger we have been relying on.

Bruno Macaes warns that the ties with former colonial power Europe will eventually be severed as the US is charting it’s own future. Free, from reality and from those with less appetite for fantasy.

Stay tuned!


Existential risk and the future of humanity, luidt de ondertitel. Geen kleinigheid dus, dit boek. De helft van het boek bestaat uit voetnoten en bijlages – het is duidelijk dat de auteur aan Oxford filosofie doceert. En dat maakt het The Precipice juist goed; het boek zit bomvol interessante feiten die ook nog goed onderbouwd (en doorgerekend) worden. Laten we Ord daarvoor prijzen: er zijn al genoeg feitenvrije meningen over…alles.

Toby Ord zet de risico’s dat wij uitsterven – dat de mens geheel wordt uitgeroeid – op een rij. Welke gebeurtenis gaat ons de genadeklap geven? Er zijn drie soorten existentiële risico’s: natuurlijke risico’s, mens-gemaakte risico’s en toekomstige risico’s (met name AI). Het lot van de dinosauriërs zal ons niet treffen; we hebben alle kometen in het snotje, en degene die op de aarde zouden kunnen storten zijn niet groot genoeg om ons existentieel te bedreigen. Wel zouden er in dat geval miljoenen doden kunnen vallen, maar als soort overleven we het.
Gevaarlijker zijn uitbarstingen van supervulkanen die een aslaag over de aarde kunnen leggen en ons zo letterlijk laten stikken. Van de risico’s van eigen makelij springen klimaatverandering, vernietiging van de natuur en nucleaire wapens eruit. Hoewel rekenkundig waarschijnlijk geen existentieel risico, schat Toby Ord de risico’s van elk van deze drie apart hoger in dan die van de natuurlijke risico’s bij elkaar.

Nog groter gevaar lopen we als het technologisch mogelijk wordt dat mensen pandemieën over de aarde laten gaan: – bioterrorisme dus. Een degelijke aanval zal ons doen terugverlangen naar de huidige coronaperikelen. Echter, de grootste bedreiging voor het menselijk potentieel komt voor rekening van ongecontroleerde AI: 1 op 10 kans dat slimme intelligentie, gone rogue, onze ondergang wordt.

Alles wikkend en wegend schat Toby Ord de kans dat we in de komenden 100 jaar uitsterven op 1 op 6. Extreem hoog, naar mijn mening. Alsof we Russisch roulette spelen met onze toekomst. Maar dus ook 5/6 kans dat dit niet gebeurt! Willen we onze menselijke potentie niet in de knop laten breken dan zullen we wel met man en macht de schouders eronder moeten zetten. Het mag niet een academische exercitie blijven – overleven doe je met zijn allen.

En dat terwijl we pas aan het begin staan: wij mensen zijn nog maar 200.000 jaar bezig. We hebben misschien nog wel 9.800.000 jaar te gaan. We gaan nog zoveel spannends meemaken. Een kans die we niet mogen laten lopen. Omdat er zoveel waardevols in het verschiet ligt. En omdat we niet mogen beslissen over toekomstige generaties. Immers, waarom zou een leven nu, meer waard zijn dan een leven over 2 miljoen jaar? Wij zijn het aan ons (verre) nageslacht verplicht om niet uit te sterven.

Toch is dit ook de achilleshiel van het betoog: want waarom is het – in absolute zin – erg als we uitsterven? De aarde zal ons dankbaar zijn: ze krijgt dan even een adempauze. En de ongeboren generaties kunnen niet treuren om het feit dat ze niet geboren zullen worden.

Een filosofische vraag wellicht, maar wel een die de filosoof Ord iets beter had mogen beantwoorden.

Podcast van 80.000 hours


%d bloggers like this: