Desinformatie als wapen

Tegen het einde van het boek komt Pomerantsev tot de conclusie dat hij de vraag steeds op de verkeerde manier heeft gesteld. De vraag is niet waarom feiten tegenwoordig irrelevant zijn, maar waarom ze ooit relevant zijn geweest in het politieke debat.

Zijn antwoord: feiten zijn belangrijk als je iets aan het opbouwen bent; ze stellen je in staat om te beschrijven wat er gebeurt. Ten tijde van de Koude Oorlog wilden beide zijden laten zien dat ze beter waren. De beste manier was door middel van feiten.

Zoals bekend, bleef er na de Koude Oorlog nog maar éen politieke smaak over: vrije markt, vrijheid van beweging, etc. Politieke partijen vervielen in de rol van “manager” van dit proces. Weldra stortte de geschetste toekomstvisie in elkaar en met haar de behoefte aan feiten: Irak, burgeroorlogen, instabiliteit wereldwijd stonden haaks op de belofte van meer welvaart en welzijn. En toen kwam de genadeklap met de financiële crash van 2008. De vrije markt als brenger van overvloed voor miljoenen verloor haar geloofwaardigheid.

In zo’n context worden politici die show brengen, die zich wentelen in een anarchistische visie, die genieten van onzin spuien, aantrekkelijk. Trump is daar in de ogen van Pomerantsevs het voorbeeld van. Het is het genot van onzin, emotie, en woede vrij laten lopen.
Nostalgie naar vroeger is voor hen een belangrijke voedingsbodem. Hij citeert de Russisch-Amerikaanse filoloog Svetlana Boym die stelt dat de twintigste eeuw utopisch begon en eindige met een hang naar nostalgie. De 21ste eeuw wordt niet gekarakteriseerd door de zoektocht naar het nieuwe, maar gaat om profileren van die nostalgie.

This is Not Propoganda is een interessant, breed uitwaaierend boek, dat het persoonlijke verhaal van de auteur – zoon van Sovjetimmigranten – verweeft met meer gedegen onderzoek naar hoe de “waarheid” door dictators en vrijheidshaters wordt omgesmeed tot een wapen. We staan pas aan het begin.

Ondanks dat het niet overal even overtuigend is in zijn analyse en voorbeelden, biedt het boek een boeiende tour d’horizon van de post-truth wereld.
En het sowieso de winnaar van de prijs voor beste kaft van het jaar.

Peter Pomerantsev – This is not propaganda, 2019

Andrew Keen heeft de naam een visionair te zijn, een internetpionier die weet waar de wereld heen gaat. Ook Keen vindt dat we iets moet veranderen, om “menselijk te blijven” in dit digitale tijdperk. Een fascinerend thema.
Dit opvallend goed ontvangen boek is echter een samenraapsel van bekende anecdotes en voorbeelden (ja, incluis Estland als digitaal gidsland). Data-integriteit, beter onderwijs, regulering, meer keuzevrijheid en duurzame innovatie zijn de pijlers onder Keens manifesto. Die zijn origineel noch nieuw.

Maar mijn grootste bezwaar is dat hij deze punten niet uitwerkt, zodat ik na lezing met het gevoel achterbleef dat dit vooral een tussendoortje is geweest. Bedoeld om ervoor te zorgen dat de auteur op golven van het lucratieve lezingencircuit kan blijven surfen.

Andrew Keen – How to Fix the Future, 2018

Meesterspion

Sacha Baron Cohen, bekend van o.a. Ali G, kan dus ook serieus acteren. De wereld van Israëlische spionnen leent zich voor een eindeloze serie boeken en films. Het verhaal van Eli Cohen, die het in de jaren 60 schopt tot minister in Syrië, is misschien wel het meest opmerkelijke verhaal van allemaal.

Huisschilders

We zouden het verhaal, de acteurs en de maniertjes nu wel kennen, maar een dergelijke typering doet deze grootse film tekort. Juist het verbeten vasthouden aan een wereld die er niet meer is, aan de erecodes, aan de illusie van controle is de kracht van deze film. In een poging het leven te vullen met macht, geld en prestige eindigen de kleine en grote gangsters uiteindelijk alleen en eenzaam.
Het is een waardig slotakkoord van het indrukwekkende oeuvre van Scorcese.

De karakters zijn weer slecht en kinderlijk tegelijk. Hoewel Al Pacino wat vreemd is gecast als Jimmy Hoffa, is het een plezier naar de bekende koppen te kijken.
Pesci, Keitel, De Niro; ze worden allemaal mooi oud.

The Irishman, Martin Scorcese – Netflix 2019

Zinloos geweld?

Boeiend portret van een gekwelde man, die zijn ellendige leven vol afwijzingen een nieuwe, sinistere wending weet te geven.
Het gemopper dat de film zou aanzetten tot geweld is Amerikaans puritanisme. The Joker is een uitstekende film.

The Joker, Todd Phillips, 2019

Briljant politicus

Benjamin Netanyahu’s opkomst, tactieken en media-optredens kunnen alleen maar bewondering opwekken.
Een unieke politicus, die niet voor niets sinds kort Israëls langs zittende premier is.

King Bibi, Dan Shadur – 2018

Alles intens…

…de kleuren, de koppen, het leven.
Mooie film van en over Almodóvar.

Dolor y Gloria, Pedro Almodóvar, 2019 *****

Fascinerend inijkje in de geheime wereld van geopolitieke computer hacking.

Zero Days, 2016

Elbrus expedition (5642m)

Worthwhile to check the last page of this McKinsey research. Lessons and practices for leaders, to go back to every now and then.

F*ck de focus

De wereld vraagt om specialisatie. En toch zijn het de generalisten die het verschil gaan maken.

Iedereen kent de verhalen van briljante wonderkinderen, zoals schaakgrootmeesters of sportmannen als Tiger Woods. We begrijpen die verhalen, ze zijn aansprekend: we zijn gaan denken dat de wereld zo werkt. Kies een specialisatie en wordt steed beter en roem is je deel. Niets is echter minder waar.

De grootste kans op succes maak je met een brede opleiding, het verkennen van perspectieven en het opdoen van verschillende ervaringen. Juist in huidige, complexe wereld. Specialisten zijn weerloos wanneer er plots een storm opsteekt.

Zoals vaak met dergelijke populair-wetenschappelijke boeken bestaat dit boek uit een amalgaam aan onderwerpen en voorbeelden. “Range” is op zijn best als het ons – westerse – onderwijssysteem onder de loep neemt. David Epstein toont aan dat we onze kinderen al jong de verkeerde kant op sturen.

Te vaak bepaalt snelle prestatie de manier van lesgeven, terwijl onderzoek steeds weer aantoont dat diepgaand en breed leren beter beklijft en breed inzetbare kennis genereert. Moeite hebben met de stof is een teken dat je leert, als het heel makkelijk gaat leren we minder. Dit is zo contra-intuïtief dat weinig docenten of ouders dit zullen toe passen. We stomen kinderen klaar voor examens met turbo-bijlessen, we geven tips voor ezelsbruggetjes, ouders en leerkrachten geven hints om de stof makkelijker te maken. Hiermee doen we kinderen echter geen plezier. Althans niet op lange termijn.

Nieuwe stof zou niet door herhaling moeten worden geleerd, maar door middel van “interleaving”, een methode om eerst te analyseren/ evalueren welk probleem voor je ligt, en dan pas de strategie te kiezen, in plaats van meteen je bekende strategie toe te passen en pas daarna te evalueren of het heeft gewerkt. Klinkt logisch, gebeurt veel te weinig. In de praktijk reikt onze kennis verder dan onze silo’s. Terwijl in staat zijn analogieën te bedenken, structuren te herkennen, en dieper te denken juist essentiële vaardigheden zijn in onze “wicked world”.

Inside view
Denken buiten de eigen ervaring is ook een probaat middel tegen wat de inside view is gaan heten. Private equity managers die denken dat hun investering boven het marktgemiddelde zal renderen, bouwers die ervan overtuigd zijn dat hun huizenblok wel binnen de deadline klaar is en politieke adviseurs die er niet aan twijfelen dat hun kandidaat premier wordt: hoe meer specialistische kennis, hoe slechter de voorspelling.
De outside view, de blik vanuit een andere ervaring, veld of expertise, doet dan wonderen. Onderzoek bij businessstudenten heeft laten zien dat alleen al herinnerd worden aan het nut van analogieën, creatiever maakt.

Sunk cost fallacy
Durf te stoppen, sla nieuwe paden in, kijk om je heen. In de woorden van de auteur: “switchers are winners”. De beroemde marketing-goeroe Seth Godin is het daarmee eens. Succesvolle mensen weten wanneer te stoppen. En voelen zich daar niet slecht over. Het gaat fout als we niet de durf hebben om te stoppen met zaken die niet lopen. Dat dit weinig gebeurt komt omdat we het zeer lastig vinden te stoppen als we eenmaal tijd of geld ergens in hebben geïnvesteerd (sunk cost fallacy).

Kortom, om niet in val van de korte klap te lopen, moeten we tegen onze instincten vechten. Onze intuïtie biedt geruststellende antwoorden, zodat we niet meer de moeite nemen patronen te herkennen of een goede analyse te maken. Bewuste verbreding – Daniel Kahneman zou het ons Systeem 2 noemen – kan echter een hoop financiële, sociale en leerproblemen voorkomen.
Zeker in extreme situaties is het beste advies: drop your tools & denk na.

Het werk van generalisten zal minder snel de voorpagina halen, zal minder snel gefund worden en zal eerder worden genegeerd. Maar op lange termijn schrijven generalisten geschiedenis.

Als generalist heb ik daar natuurlijk niets aan toe te voegen.

David Epstein – Range, 2019

Brexit satire

Een kakkerlak wordt op een ochtend wakker als premier van Groot-Brittannië, om het “Reversalism” in te voeren. Volgens deze leer wordt de stroom van geld omgekeerd. Werknemers betalen hun werkgever om te mogen werken, maar worden zelf weer betaald om te shoppen. Handel wekt hetzelfde: exporteurs geven Groot-Brittannië geld om hun spullen aan te nemen en vice versa. Briljant zo oordeelt de premier/ kakkerlak. Hij moet even wennen aan zijn rol, maar krijgt er al snel lol in. Het komt vanzelf allemaal goed, als het Reversalism is doorgevoerd, is zijn betoog.

Ian McEwan maakt op geestige wijze duidelijk dat hij van mening is dat het Brexit proces ontspoord is en dat de leiders een hoop onzin bezigen. Mocht de echte premier, Boris Johnson, de Brexit er toch niet doorkrijgen, kan hij altijd nog proberen het volk te overtuigen van de zegeningen van omgekeerde handel.

Ian McEwan – the Cockroach, 2019

Leerzaam en geestig boek over hoe elke cultuur anders denkt, communiceert en samenwerkt. Een-op-een toepasbaar op (internationale) werksituaties. Veel van de voorbeelden, over omgaan met hiërarchie, vergaderstijl of besluiten nemen hebben een prominente rol voor Nederlanders en zijn een feest van herkenning. Soms pijnlijk, maar vaak ook gewoon heel grappig.
Perfecte update van het werk van Hofstede.

Erin Meyer – The Culture Map, 2015

Great piece from Steve Blank explaining why large companies do “Innovation Theater” instead of actual innovation.

Schrijven als een King

Voor de meeste schrijvers, beginnend of gelauwerd, zal Stephen King niet de meest voor de hand liggende docent zijn. Geheel ten onrechte. “On Writing” is een masterclass in helder, direct en spannend schrijven – wat mij betreft basiscriteria waar elk verhaal aan moet voldoen.

Terwijl hij zijn jeugd en leven beschrijft, legt King kundig – en heel geestig – uit wat een paragraaf goed maakt (beginzin introduceert onderwerp, dat daarna wordt toegelicht), dat adjectieven verboden zijn en dat de passieve vorm vermeden moeten worden. Schrijven is verleiden. Heet de lezer welkom, zorg ervoor dat zij vergeet dat zij een verhaal leest.

Wat betreft eisen die de schrijver aan zichzelf moet stellen, is King minstens zo helder: schrijf minstens zes dagen per week, zo’n 1.000 woorden per dag. Doe de deur dicht, nul afleidingen toegestaan. Je kan overal lezen, maar schrijven vereist afzondering. Een eigen plek. De plek waar je kan dromen. In je eentje.
Alleen Malcom Gladwell krijgt het voor elkaar om bestsellers in de Starbucks te schrijven.

Verhalen en romans kennen drie lagen: de vertelling, die het verhaal van A naar B en uiteindelijk naar Z leidt. De beschrijving: creëert een zintuigelijke ervaring voor de lezer. En tot slot, de dialoog, die de de karakters tot leven wekt.
Stephen King benadrukt dat de schrijver zelf het verschil maakt. Wat jij weet, maakt je uniek als schrijver. Wees dapper en “tell us all you know” en voor de hand liggend, maar cruciaal: “tell your story as it is” Begin altijd met het vertellen van een verhaal, nooit met een thema. Dat leidt geheid tot ellende.

Dan dialogen. Een goede dialoog is genieten, een slechte dialoog is dodelijk. Kernregel: “Show don’t tell”. De emotie van verteller moet niet duidelijk worden doordat je het zegt, maar moet blijken uit de context. Zeg niet dat hoofdpersoon nooit naar school is geweest en daarom slecht uit zijn woorden komt, maar laat de lezer dit ervaren door te beschrijven hoe hij spreekt – middels een goede dialoog. Het vergt wat meer woorden, maar het resultaat is levendiger en overtuigender. Dialogen schrijven is te leren – tot op zekere hoogte. Ook hier geldt de wijsheid dat je je beperkingen moet kennen.

De beste verhalen gaan over mensen en niet over gebeurtenissen. Beschrijf mensen niet door te zeggen “Henri voelt zich depressief”, maar maak zijn gevoelsleven invoelbaar door de situatie waarin hij zich bevindt te beschrijven. Iets als “Henri werkte de ene zak drop na de ander weg. Zijn dunne haar kleefde aan zijn schedel. Hij had al weken niet gedoucht.” Als je daarmee de lezer duidelijk kan maken dat hij depressief is, heb je je doel bereikt.

Hoewel we dus in eenzaamheid moeten schrijven, is het toch van groot cruciaal iemand in de kamer uit te nodigen; de Ideale Lezer. Door deze persoon voor ogen te houden bij het schrijven, zal je verhaal scherper worden doordat het als het ware al blootgesteld is aan een publiek.

Achter mijn gesloten deur bevind ik me voortaan in goed gezelschap; de Ideale Lezer en dit praktische, inspirerende boek.

Stephen King, On Writing – 2000

“Otmars zonen” was geen toevalstreffer: Bonita Avenue is ook zo goed. Weer die brutale, directe energie.

Het is genieten van de prachtige taal, de verhalen die spannend in elkaar gevlochten worden en de idiote, maar toch realistische karakters (incluis een cross-over naar de echte wereld: ik las over Siem Sigerius en zag minister Ferd Grapperhaus) .

Kan niet wachten op de volgende “Buwalda”.

Bonita Avenue, Peter Buwalda – 2012

Marco Polo vertelt…

In korte hoofdstukjes bezingt Marco Polo 55 steden het rijk van de Kublia Khan. Verhalen die de Chinese heerser in eerste instantie verveeld aanhoort, maar gaandeweg wordt hij een steeds geinteresseerde toehoorder.

Meer poëzie dan proza, eerder een hallucinatie dan realistische beschrijvingen, zonder plot of hoofdpersoon; dit is een vreemd, boekje, dat boeit omdat het mystiek is.

Vrees echter wel dat ik het nogmaals moet lezen om te doorgronden wat de twee heren nu echt hebben besproken.

Invisible Cities, Italo Calvino – 1971

Oorlog op de vierkante meter

Indrukwekkende, prijswinnende documentaire uit 2010 – nu op Netflix.

15 man die maandenlang een van de gevaarlijkste valleien in Afghanistan veilig moeten stellen. Alles wat een oorlog zo intens maakt op een paar vierkante kilometer: kameraadschap, humor, maar vooral overleven, wanhoop en de dood.

Klein gefilmd, maar intens gevoeld. Heel bijzonder.

Restrepo, 2010 *****

Naar de sterren en terug

Vakwerk. Brad Pitt op zijn best. Interessante vondsten (geopolitieke strijd op de maan). Weinig effectbejag. Prachtige beelden (Hoyte Hoytema!). Een goede film dus.

Regisseur James Gray wilde de beste sci-fi ooit maken, een ambitie die hij niet kan waarmaken. Natuurlijk niet. Daarvoor beklijft de film onvoldoende: het verhaal is te weinig vernieuwend en plot net te te voorspelbaar.

Ad Astra, 2019 ****

Het schandaal met Cambridge Analytica is een keerpunt geweest in hoe we denken over data-protectie, fake news en de invloed van facebook.

De Netflix documentaire The Great Hack vertelt het verhaal van een van de hoofdrolspelers, die spijt heeft van haar manipulatieve werk voor Cambridge Analytica en uit de school klapt. Hoewel er veel vragen onbeantwoord blijven is dit een inzichtelijke blik in de wereld van data en verkiezingsmanipulatie.

Nog beter is de reportage die Channel 4 een tijdje geleden maakte over hetzelfde onderwerp; het zoveelste bewijs van de kracht van onderzoeksjournalistiek. Goede research, interviews met een brede waaier aan mensen, aangevuld met undercoverbeelden van o.a. CEO Robert Nix.

Deze opnames openden onze ogen definitief. Hoewel Nix werkloos is en Cambridge Analytica failliet, is dit verhaal nog lang niet ten einde.

Crisis in de islam

Een beetje geïnformeerde krantenlezer zal niet steil achter overslaan van dit boek van Ruud Koopmans; zijn uiteenzetting over de crisis in de islamitische wereld overtuigt vooral door de feitelijke aanpak.

Die crisis is groot, en moslims zijn de grootste slachtoffers, zo laat Koopmans zien. De islamitische wereld (een geografisch zeer divers gebied, van Mali tot Pakistan) is op alle fronten tot stilstand gekomen. Zo is het voor de meesten geen prettige plek om te wonen. Democratie krijgt er geen voet aan de grond. Mensenrechten gelden doorgaans niet voor alle mensen. Door economische stilstand vervallen steeds meer mensen in armoede. Afwijkende geloofsovertuigingen worden slecht gepruimd. Niet zelden wordt dit alles in stand gehouden door een dictator.
Je moet een knalroze bril dragen om deze feiten niet als zorgwekkend te zien.

De belangrijkste oorzaak hiervan is de opkomst van het islamitisch, religieus fanatisme. Na de val van het Ottomaanse rijk werd de islamitische wereld “links en rechts ingehaald door de Westerse wereld – een wereld waar men eeuwenlang- en lange tijd met recht – op had neergekeken”. In de diagnose van fundamentalisten was dit het gevolg van het feit dat de islamitische wereld zich had afgekeerd van de ware islam. Hun oplossing; een terugkeer naar de zuivere leer. Deze aanpak stond haaks op die van seculiere leiders als Atatürk, Reza Shah en Nasser, die zich juist meer op het Westen oriënteerden.
Helaas kreeg, zo weten we nu, het fundamentalisme al snel de overhand.

Koopmans voert ons langs de stichting van de eerste islamitische republiek (Pakistan), het laatste onderzoek naar terrorisme, het probleem van cultuurrelativisme, de ellendige positie van de vrouw in grote delen van de wereld en de “sluier van onwetenheid” van Rawls.
Het boek blinkt niet uit door zijn soepele stijl (de academicus Koopmans?), maar is al met al een cijfermatig, rationeel betoog over een van de grote crises van onze tijd.

Ondanks dit sombere beeld, is Koopmans optimistisch en ziet mogelijkheden tot verandering. “Die historische erfenis hoeft de islam van het heden niet te determineren, maar ze doet dat wel als moslims het fundamentalistische idee volgen dat wat goed was voor de Profeet en de islamitische gemeenschap in de context van de zevende eeuw overal en voor alle tijden geldig is.”

Het is wel degelijk mogelijk de islam te verlossen van zijn fundamentalistische greep, mits we het probleem op waarde schatten en er serieus werk van maken. Dit boek lezen is een goed begin.

Het vervallen huis van de islam, Ruud Koopmans, Prometheus, 2019

Tarantino strompelt naar zijn pensioen

Natuurlijk zal elke filmliefhebber de nieuwste “Tarantino” gaan zien. Maar na het zien van zijn negende film, moet de conclusie zijn dat we er elke keer weer intrappen. De kwaliteit van zijn films houdt al jaren geen gelijke tred meer met de hype die telkens succesvol wordt gecreëerd. Het is een vermakelijke wereld, een feest van herkenning, maar sinds Reservoir Dogs en Pulp Fiction is het eigenlijk ook niet heel bijzonder. Tarantino is overgewaardeerd.

Hij heeft gezegd tien films te willen maken. Dat betekent dat hij er voor zijn pensioen nog éen aflevert. Natuurlijk gaan we die massaal zien. Laten we hopen dat Tarantino de cirkel weet te sluiten zoals hij begon: met het schrijven van filmgeschiedenis.

Once Upon A Time in Hollywood, 2019 ***

Jaron Lanier heeft de gave om verder te gaan waar anderen stoppen. Zijn inzichten zijn interessanter, beter beargumenteerd en origineler. Bij Lanier geen modieuze bullshit, maar diepere lagen over wat het betekent om mens te zijn in een digitaal tijdperk. Hij zet je aan het denken.

Een van mijn favorieten: we hebben inidivueel gedrag en groepsgedrag. Het laatste wordt op platforms als Facebook tegen ons gebruikt (“zie wat die andere groep heeft!”). De oplossing is dus niet meer groepen te vormen door online communities stimuleren, maar nieuwe business modellen te verzinnen die het individu en zijn creatie waarderen (lees: betalen voor content die je online zet).

Dat hij dit alles opschrijft op een zeer prettige, bijna hap-snap manier, draagt bij aan zijn roem. Hoewel Lanier zelf niet op Twitter, Facebook of Instagram zit, is hij overal op het internet te vinden, waar hij als uitvinder van het begrip ‘virtual reality’ en een van de eerste internetgoeroes groot respect geniet.

Zijn tien argumenten om meteen met je social media account te stoppen (met een uitzondering voor LinkedIn) zijn erudiet opgeschreven, goed doordacht, en vooral heel krachtig. Hier op een rij, maar lees vooral het boekje incluis alle voorbeelden, grappen en argumenten. Het zal je goed doen.

  1. Je verliest je vrije wil
  2. Is de beste manier om weerstand aan de gekte te bieden
  3. Social media maken een klootzak van je
  4. Social media ondermijnen de waarheid
  5. Social media zorgen ervoor dat wat je zegt zinloos wordt
  6. Social media vernietigen je vermogen tot empathie
  7. Social media maken je ongelukkig
  8. Social media weerhouden je van economische waardigehd
  9. Social media maken politiek onmogelijk
  10. Social media “haten je ziel”

Jaron Lanier, Ten Arguments for Deleting your Social Media Accounts Right Now – 2018.

De discussie over klimaatverandering, en wat eraan te doen, nadert de gevoeligheid van het jaarlijkse Zwarte Pietdebat of de Israelisch-Palestijnse kwestie: niet het beste onderwerp voor het Kerstdiner.
Dergelijke opgewonden tijden vragen om wat cooling down. Laat wat lucht uit het ventiel lopen door naar de feiten te kijken. Simon Roozendaal (ondanks zijn imago van provocateur, “gewoon” lid van het kamp dat klimaatverandering als echt ziet) levert daar een fijne bijdrage aan met dit boek.

De kern van het boek wordt gevormd door twee vragen die de potentie van een energiebron makkelijk en effectief meten: scoort ze hoog op energiedichtheid en scoort ze laag op C02 uitstoot? Zo doet steenkool het erg goed in dichtheid, en dramatisch in uitstoot. Zon, wind en biomassa: goed in uitstoot, maar slecht in dichtheid. Aardgas doet het redelijk op beide schalen. De winnaar? Kernenergie. De beste manier om de hoeveelheid CO2 arme stroom snel te vermeerderen, tot wel 10 keer sneller dan andere methodes. In de woorden van Simon: “het atoom kan leveren, als de samenleving het wil”.

Dit inzicht wordt steeds breder gedragen, van Bjorn Lomborg tot Diederik Samsom. Ook Michael Schellenberger, zeer begaan met planeet en natuur, is een interessante stem in het renewables debat.

Het huidige – internationale – beleid is een combinatie van “wishful thinking” en maakbaarheidsdenken. De facto komt het neer op heel hard hollen om stil te staan. Op zijn best. Volgens mij wordt niemand daar beter van: mens noch natuur. We zouden naast kernenergie, dan ook veel zwaarder moeten inzetten op technologie en innovatie. Vreemd genoeg een onderwerp dat slechts mondjesmaat aan de orde komt in dit boek.

Dat kernenergie serieus terug op tafel moet als effectieve en veilige manier om onze aarde te behoeden voor onheil, zal ongetwijfeld alsnog de Kerstdis voor sommigen verpesten. Maar ja, fact-free discussiëren is dan ook niet voorbehouden aan een kleine groep Russische trollen. Hopelijk zijn politici en beslissers beter geïnformeerd en dapper genoeg om met wat tegenwind om te kunnen gaan. Een warme aarde vraagt immers om een koel hoofd.

Warme Aarde Koel Hoofd, Simon Roozendaal, 2019

John Wick 1, 2 & 3

Recensenten spraken van de wederopstanding van Keanu Reeves als actieheld. Er is inderdaad een grote markt voor sterren op leeftijd (40+) die plots goed blijken te kunnen vechten (met Liam Neeson als meest prominente).

John Wick is de nieuwste loot aan de stam. En eerlijk is eerlijk, ik heb ervan genoten. Met name het eerste deel is een geslaagde wraakfilm, met veel doden en weinig woorden. Niet heel goed, wel lekker. En goed te binge-watchen 🙂

Berlijn, eind jaren 20 van de vorige eeuw; de Nazi’s ruiken de macht. De straten zijn onveilig, en niet alleen voor Joden. Een bijzonder decor voor mijn eerste ervaring met de jonge rechercheur Bernie Gunther – wereldwijd bekend uit de eerdere 13 andere boeken. Het is ook meteen het laatste avontuur van Gunther, aangezien Philip Kerr onlangs overleden is.
Deed me denken aan Robert Harris in zijn beste boeken; historische thriller in optima forma. Op naar de Berlijnse Trilogie!

Philip Kerr- Metropolis, 2019

How can you not like Le Carré?

Voortbouwend op mijn voornemen om elk jaar minstens een “Carré” te lezen, stopte ik zijn laatste – A Legacy of Spies – in mijn rugzak. En weer was ik een tijdje in een andere wereld, waar spionnen de dienst uitmaken en je nooit weet uit welke hoek je verrast zal worden.
Volgens de kenners een van zijn beste. Niet slechtvoor een 87- jarige.

John le Carré – A Legacy of Spies, 2017

Stephen King 2.0

In mijn tienerjaren verslond ik de ene “King” na de andere: Carrie, Pet Sematary, It, Cujo, Christine, Insomnia, Misery, The Shining etc. Niet allemaal even goed, wel allemaal spannend.
Dankzij zijn bijzondere handboek “On Writing” ben ik weer geïnteresseerd geraakt in Kings boeken. En dan vooral in hoe hij schrijft, het ambacht dat hij zo goed beheerst. In The Dead Zone, de fan’s favourite zo begreep ik, is daar een mooi voorbeeld van: een goed verhaal, goed verteld. Zonder onnodige poespas (denk Ilja Pfeiffer). Een pageturner.
Enige nadeel; ik vond het veel minder spannend dan vroeger….

Stephen King, The Dead Zone, 1979

How Israel managed to survive

Seen the secrecy surrounding the Mossad (and the wide plethora of acronyms working on behalf of Israel’s security), Ronen Bergman realized a small miracle. He has written a very detailed account of all the targeted killings since the establishment of the Jewish State. It gives an amazing insight in the workings of the intelligence world, with its clandestine operations – and how Israel has been fighting for its survival. Superb research, great read.

Ronen Bergman – Rise and Kill First, 2018

%d bloggers like this: