Het gewone leven is onvoorspelbaar

Mooie film over de Parijse filosofielerares Nathalie die het leven neemt zoals het zich aandient. Ze wordt verlaten door haar man, de uitgever stopt met haar boeken en haar moeder overlijdt. Ze is ook nog eens allergisch voor de kat van haar moeder, die ze ondanks dat toch maar in huis neemt.

Natuurlijk lijdt ze onder deze gebeurtenissen, ze huilt in eenzaamheid, maar verliest zich niet in dramatiek. Nathalie, gespeeld door de onvolprezen Isabelle Huppert, neemt niemand iets kwalijk en zoekt vooral de schuld bij zichzelf. Hoe kon ze nou denken dat haar man voor eeuwig van haar zou houden? Ze put troost uit haar filosofieboeken en de gesprekken met haar  favoriete student Fabien en geniet van haar plotse vrijheid.

De inspanningen van deze Fabien, die ze heeft ‘leren denken’, een anarchistsiche commune te stichten beziet ze met een mengeling van jaloezie en gelatenheid. Echt opgewonden wordt ze er niet van, dit soort activisme is immers al lang verleden tijd voor haar.

Op haar geheel eigen, lichtvoetige, wijze leert Nathalie ons dat het leven, met al zijn verrassingen, toch voortkabbelt, dat grote emoties weinig oplossen en dat je uiteindelijk helemaal alleen bent op deze wereld.

L’Avenir – Mia Hansen-Løve, 2016 ****